พื้นฐานนะ สำหรับ พินอิน

พินอิน หรือ ฮั่นหยู่พินอิน (จีนตัวเต็ม: 漢語拼音; จีนตัวย่อ: 汉语拼音; พินอิน: Hànyǔ Pīnyīn แปลว่า การถอดเสียงภาษาจีน) คือระบบในการถ่ายถอดเสียงภาษาจีนมาตรฐาน ด้วยตัวอักษรโรมัน ความหมายของพินอินคือ 'การรวมเสียงเข้าด้วยกัน'

ในภาษาจีนนั้นไม่มี ตัวสระ ตัวสะกด เหมือนภาษาไทย ฉะนั้น จึงต้องนำตัวพินอิน(ตัวอักษรโรมัน) มาแทนในการออกเสียง

ตัวอย่างเช่น คำว่า  我  ตัวพินอินคือ Wǒ  ออกเสียงว่า หว่อ


 

เสียงพยัญชนะในภาษาจีน มีทั้งหมด 23 เสียง ดัง

bปัว	pพัว	mมัว	f ฟัว
dเตอ	tเทอ	nเนอ	lเลอ
gเกอ	kเคอ	hเฮอ
jจี	qชี	xซี
zจือ	cชือ	sซือ
zhจรือ	chชรือ	shซรือ	rรยือ
y	w

เสียงสระในภาษาจีน มีทั้งหมด  36  ตัว

a	o	e	i	u	ü
ai	ei	ao	ou	an	en
ang	eng	ong	ia	ie	in
iao	iu	ian	iang	ing	iong
ua	uo	uai	ui	uan	un
uang	ueng	üe	üan	ün	er

เสียงวรรณยุกต์

เสียงที่ 1	เสียงที่ 2	เสียงที่ 3	เสียงที่ 4
ˉ	/	ˇ	\

 
 
 
ตัวอย่างการผสมคำ

ตัวอย่างการผสมคำ	ตัวอย่างการผันเสียงตามวรรณยุกต์
j+i   =  ji	jī จี        jíจี๋          jǐ จี่     jì จี้
h+ao  =  hao	hāoฮาว       háoหาว      hǎoห่าว     hàoห้าว
w+o   =  wo	wō วอ        wó หวอ      wǒหว่อ     wòว่อ
j+iao  =  jiao	jiāo เจียว       jiáoเจียว      jiǎoเจี่ยว    jiàoเจี้ยว
w+ang  =  wang	wāngวาง     wáng หวาง   wǎngหว่าง  wàngว่าง
q+i         =  qi	qī  ชี          qí  ฉี        qǐฉี่       qìชี่